ناکارآمدسازی نهادها و ناامیدسازی اکثریت مردم و دامن زدن به فقر و بدبختی، یک شیوه جنگی است که کل کشور را هدف گرفته و به سنگرهای نظامی و میزهای سیاسی محدود نمی‌شود. کل کشور و شهروندان را هدف قرار داده است. 

از ابتدا معلوم بود که ورود آمریکا به جنگ در جهت تأمین بلندپروازی اقتصادی آن کشور، فاقد پشتوانه و درک درست از ژئوپولیتیک منطقه و نادانی نسبت به فرهنگ و جغرافیای ایران است. نتانیاهو و راست‌گرایان افراطی در اسرائیل با هدف تضعیف ایران از جاه‌طلبی و روحیات دونالد ترامپ استفاده کردند. دو نوبت تجاوز نظامی سنگین به سرزمین و حملات نامتناوب بعدی، تهدید به زدن زیرساخت‌های حیاتی و نابودی تمدن و ملت ایران، نشان دهنده اهداف و احلامی است که برای آینده نزدیک و دور تدارک شده است. کشوری با نود میلیون نفر جمعیت را تهدید به نابودی و از بین بردن امکان زیست، تباهی اساس مدنیت و معیشت کرده و ادعای حقوق بشر و دفاع از حقوق بین‌الملل دارند!

مسئله بر سرِ سایت و تهدید هسته‌ای نیست، حتی محور مقاومت و متحدین ایران هم ظاهراً بهانه تسلط بر منابع حیاتی و سست کردن اساس کشورمان برای یکه تازی صهیونیست‌های نژادپرست بر منطقه و در خاورمیانه است. بارها گفتیم که همسایگان ایران، به ویژه در حاشیه خلیج‌فارس، در صورت همراهی با اسرائیل و آمریکا تاوان سخت خواهند پرداخت. امنیت خریدنی نیست، همچون وحدت ملی و عزم نبرد و ایستادگی در برابر بزرگترین و مهیب‌ترین ارتش‌های کنونی در جهان. 

اما در ایران، اکنون حساس‌ترین ایام و زمان برای گرفتن تصمیم و عزم برای مقاومت و مقابله با دشمنان و خنثی کردن این توطئه‌های شوم است. برای این لحظات نادر تاریخی، ملت ایران باید بالاترین ادراک از حساسیت تاریخی این جنگ را داشته باشند و همبستگی پولادین در عزم و اراده نشان دهند.

دشمن ممکن است برای تهدید موجودیت ایران و فرهنگ قدرتمند و پیوستگی اقوام و تمدن، دست به جنایات بزرگ بزند. کاری که اکنون با محاصره دریایی و هوایی و بستن بسیاری از مرزهای زمینی، برای فشار سخت اقتصادی انجام داده است. این تحریم و محاصره، حتی امکانات اولیه و غذا و دارو را نیز شامل شده است. بنابر این هیچ ترحمی به کشور و مردم در کار نیست.

ای بسا که تصمیمات جنگ افروزانه آمریکا و اسرائیل در پوشش شعارهای هسته‌ای، به جنگی بزرگ بینجامد که در آن، منطقه در آتش و ویرانی گرفتار شود و به جهان خسارات عظیم و غیر قابل جبران وارد آید.

بنابراین، باید تفکیک قائل شد میان دفاع از ایران و سلیقه‌ها و گرایشات متفاوت و متقابل سیاسی نسبت به حکومت و بخش‌های مختلف آن. در حقیقت هریک از شهروندان ایران در مقام صاحبان مملکت، باید در برابر این تجاوز و جنگ، و این دام و نیرنگ، ایستادگی نشان دهند و قبل از هرچیز از بوم و بر و مال و جان، از خانه و وطن و ملت و امنیت، و نیز از اقتصاد و فرهنگ و پیوندهای اقوام و وحدت ملی دفاع کنند.

دادن شعارهای نادرست و حقیرانه، علیه رقبای سیاسی در شرایط کنونی، یا حاصل جهل و نادانی است و یا نفوذ و دشمنی با میهن و ملت.مدیران و مقامات جمهوری اسلامی نیز باید به این همبستگی و پیوندها بیفزایند و علاوه بر تأمین منابع حیاتی و معیشت مردم، از تفرقه و اختلاف و فرقه‌گرایی در اجتماع و سیاست جلوگیری کنند.

 ما همواره به نقد منصفانه مدیریت کشور در سطوح مختلف اهتمام داشته‌ایم. وقت آن است که توجیه‌گران و مدعیان بی‌تدبیر کنار نهاده شوند و صاحب نظران مجرب و کارآزموده تشریک مساعی کنند و عیوب را برطرف، تحریم‌ها و تخریب‌ها را ترمیم، و رخنه‌ها را تدبیر کنند. در این مسیر، نه تنها گروههای مدعی و هسته‌های خودخوانده باید مهار و دلالت شوند، بلکه اصناف و شهروندان آزرده و منتقد نیز باید پیمان و پیوند خود را به وحدت و همبستگی برای دفاع از ایران بازیابند. 

شهروندان ایران، در کنار یکدیگر لحظات حساس تاریخی را طی می‌کنند. هدف محاصره و تهدید به جنگ ویرانگر، ایجاد ناامیدی و خشم و آشوب در جامعه است تا همدلی و همزبانی و همبستگی زخمی شود و نزاع و کینه از مرز ایران به ارض وطن کشیده شود و زیر پوشش جنگ خارجی و منطقه ای، بزرگترین ضربت و آسیبی وارد آید که برای ملت قابل جبران نباشد یا سالها و دهه ها به طول انجامد.

برای مثال تسلیح و پولی که آمریکا به گروههای تجزیه طلب و مزدور همچون کومله در کردستان داده است، و نقشه تحریک و تجزیه و آشوب که رژیم صهیون در مرزهای غربی کشور به اجرا درآورده بود و هنوز ادامه دارد، نه تنها آرامش و آینده را از هموطنان کُردِ ایران خواهد گرفت، اقلیم را در عراق به نابودی و تباهی خواهد کشاند. ترکیه را نیز وارد نزاع و جنگی خانمانسوز خواهد کرد.

به خاطر داشته باشیم که در هنگامه محاصره و قتل عام مردم کوبانی و سپس در مقابل دولت مستقر سوریه، چگونه اسرائیل و آمریکا، آنها را تنها رها کردند. در ماجرای حمله داعش نیز ایران بود که خط اصلی دفاع را بر عهده گرفت و هنوز سد مستحکم ایران است که امنیت منطقه را تضمین کرده است. قرار دادن و درگیر کردن کردها در مقابل چهار دولت ایران، ترکیه، عراق و سوریه و ایجاد یک خط گسترده از خشونت و ویرانی، یکی از اهداف و آرزوهای جنگ افروزان تل‌آویو است. آنها هیچ اهمیتی به امنیت و رفاه مردم این مناطق نمی‌دهند. این برنامه به صورتی دیگر در مرز ایران و پاکستان، به وسیله مزدوران مسلح و گروهکهای آموزش دیده برای تخریب و ترور و آدمکشی، در جریان است.

آرزوها و نقشه‌های دشمن به باد خواهد رفت اما ممکن است بهای گزافی برای انتخاب نادرست داده شود. تدبیر باید کرد. دولت و مدیران حکومت، تصمیم‌گیران عالی امنیت و سیاست و جنگ، بیش از همه در معرض آزمون تاریخی هستند. به چند جریان شعارگرا و ضد همبستگی باید تفهیم کرد که به جای مشغول شدن به برخی اختلافات داخلی، آمادگی و مقاومت در برابر دشمنان در اولویت باشد. این فتنه‌ها خاموش خواهد شد. مردم ایران خود می‌دانند چگونه از امنیت و معیشت و مال و جان و ناموس خود دفاع کنند و به ویژه در مناطق حساس بیشتر اهتمام خواهد شد. اما نقش تفرقه‌اندازان بی‌مسئولیت و بی‌توجه به شرایط سخت، از یاد نخواهد رفت. 

در این کشور قانون و انتظام و دولت قانونی منتخب ملت در کار است. نمی‌توان اجازه داد جماعات خودخواه و خودمهم­ پندار، با دست باز اولویت‌ها را جابجا کنند و توجه ملت و رزمندگان مدافع کشور را به سمت اختلافات و روایات جعلی ببرند. پیش از جنگ ۱۲روزه و ۴۰ روز مقاومت در جنگ رمضان هم دیدیم که در شرایطی که دشمن در حال آرایش جنگی و تجاوز به ایران بود، جماعت و فرقه‌هایی در پی مسائل فرعی و ایجاد درگیری در داخل بودند و هزینه‌ای گزاف به دوش نظام و ملک و ملت گذاشتند.

اکنون شرایط خطیرتر است و تنها همبستگی و مقاومت ملی کارساز است و شرط آن، درس گرفتن از تجربه‌ها و آمادگی و تدبیر است.  

حقّا کزین غمان برسد مژده امان
گر سالکان به عهد امانت وفا کنند